Widget Image

داشتن مقدار زیادی چربی در منطقه میانی بدن خطر دیابت نوع 2، بیماری های قلبی و به طور کلی مرگ را افزایش می دهد. به گفته سازمان بهداشت جهانی نسبت دور کمر به باسن بیش از 0.85 در خانم ها و بیش از 0.90 در

تعدادی از داروها که برای درمان برخی بیماری های شایع مانند فشار خون بالا، آلرژی، افسردگی، التهاب، و دیابت تجویز می شوند، ممکن است جلوی قابلیت کاهش وزنتان را بگیرند. بعلاوه، برخی از این داروها ممکن است باعث افزایش وزن هم بشوند و متاسفانه برخی

بدن انسان ماشینی فوق العاده است. سالها پیش در زمان دایناسورها، انسان هر روز با موقعیت هایی که جانش را تهدید می کرد روبرو می شد. این تهدید ها باعث ترشح مواد شیمیایی  ای به نام های آدرنالین و کورتیزول در بدن می شوند. این

اگر چند مرتبه در طول روز، خودتان را وزن کنید متوجه می شوید که وزن در طول روز دائما در حال تغییر است. این نوسانات روزانه وزن می تواند حسابی اذیت کننده باشد. یک لحظه فکر می کنید همه چیز روبراه است و در مسیر درستی پیش

جایی که چربی ها جمع شده اند می تواند به اندازه مقدار چربی اضافی که حمل می کنید مهم باشد. حمل چربی اضافه خطر ابتلا به دیابت نوع 2، بیماری های قلبی عروقی و دیگر مشکلات مزمن برای سلامت را افزایش می دهد. حتی افرادی

حتما شنیده اید که می گویند «سحرخیز باش تا کامروا شوی»، این ضرب المثل در مورد کاهش وزن واقعا صادق است. آفتاب اول صبح باعث می شود انرژی بگیریم، هوشیار شویم و تمرکز کنیم و این طرز فکر کمک می کند در ادامه روز به

شاخص توده بدن ( BMI ) یک نوع اندازه گیری سایز بدن بر اساس قد و وزن است. اندازه گیری BMI می تواند باعث ایجاد دیدگاهی شود که یک فرد کمبود وزن، اضافه وزن و یا وزنی سالم دارد. مقدار BMI هرچه بالاتر باشد خطر

ژن ها می توانند کاری کنند که حس کنیم چاقیم؟ این سوالی است که محققان دانشگاه کلرادو بولدر مطرح کرده اند. آنها در تحقیق جدیدشان به این موضوع پرداخته اند که چه مقدار از شناخت وزنیمان ریشه در DNA دارد. آنها تخمین می زنند وضعیت

خطرات داشتن چربی اضافی را همه می دانیم. اگر کسی اضافه وزن داشته یا چاق باشد، کاهش وزن قابل توجه می تواند به سلامتش کمک کند. با این حال حتی کاهش وزنی اندک و به اندازه 5 تا 10 درصد از وزن بدن هم می

رابطه ما با غذا به خاطر رابطه بین مغز و روده و به علت نیازمان به انرژی به اندازه نیازمان به پاداش، پیچیده است. دیدن و بوی غذا ما را به خوردن ترغیب می کند بنابراین می دانیم چشمان و بینی مان به اندازه دهانمان